Heupoperatie 2006

Zoals jullie waarschijnlijk weten sukkelde ik al lang met mijn rechterheup die niet meer wilde wat ik wil. Mijn Orthopeed uit Leidschendam (die 12 jaar geleden mij van een nieuwe linkerheup heeft voorzien) en de Orthopeed van het ziekenhuis in Eindhoven waar ik in december/januari j.l. was voor een second opinion vonden het niet erg genoeg om mij van een heupprothese te voorzien, ik moest maar wachten tot het te erg werd. Ik was erg beperkt in mijn loop bereik en vond wachten maar niks.

Ik ben op vrijdag 26 mei 2006 voor een consult geweest in de Campus Andrť Dumont van het ziekenhuis Oost Limburg Genk. Dit is een van de vestigingen (Campussen) van dit ziekenhuis in die regio. In de campus St. Jans van dit ziekenhuis is 4 jaar geleden mijn linker heup er weer ingezet toen deze na een fietstochtje er uitgeschoten was. Aangezien wij toch twee weken met vakantie naar BelgiŽ gingen heb ik daar een afspraak gemaakt.
Bij de "raadpleging" vond de arts ook dat op de foto's van de heup nog weinig artrose te zien was maar ging er van uit dat aangezien ik zo veel beperkingen en pijn had er meer aan de hand zou zijn. Na een mogelijke MRI scan besproken te hebben gaf hij aan dat, aangezien ik toch een van de komende jaren een nieuwe heup prothese nodig had, het onderzoek ook eigenlijk overgeslagen kon worden als nu er een nieuwe heupprothese ingezet zou worden. Ik was daar uiteraard erg blij mee. Ik ben meer geÔnteresseerd in nu goed kunnen lopen dan over zoveel jaar.
Meteen na de beslissing "Opereren" zijn er diverse zaken uitgevoerd zoals invullen opnamen papieren, urine afname, bloedafname en ECG maken. Ik had al begrepen dat dit ziekenhuis een contract had met mijn zorgverzekeraar CZ maar ik vond dat het financiŽle stuk pas besproken hoefde te worden als de arts inderdaad zou gaan opereren, maar door de arts werd gelijk een aanvraag formulier ingevuld voor toestemming van de zorgverzekeraar. Deze is heel snel naar CZ gefaxt want 's maandags om 13:00 kon ik bij het inloggen op "Mijn CZ" al zien dat er een machtiging was goedgekeurd voor behandeling op 26/05 en voor een behandeling in de periode van 19/06 t/m 30/06/2006.

Ik was dus erg opgetogen.
 

Ik ben aldus maandag 19/06 naar BelgiŽ getogen. Uiteraard in gezelschap van Trudy . Haar moeder is ook gezellig meegegaan ter ondersteuning. Ik heb mij om 14:00 gemeld en ben na het doorlopen van wat administratieve zaken opgenomen. 's Middags nog een gesprekje gehad met de arts/orthopeed en de hoofd anesthesist. Alhoewel het een oud gebouw is was het contact met de medewerkers erg prettig en professioneel, 's Avonds ben ik nog geschoren rondom de operatie plek. Trudy is 's middags met haar moeder naar een recreatie park gegaan waar ik voor hun een sta caravan gehuurd had. Daar hebben zij zich geÔnstalleerd en zijn daarna bij mij op bezoek gekomen.

Dinsdag om 07:00 uur werd ik gewekt en na mij lekker gedoucht engeschoren te hebben en in een operatiejurkje gehesen te zijn ben ik om 07:45 naar de operatie kamer gebracht.  Daar kennis gemaakt de betreffende anesthesist. Afgesproken werd dat ik naast de ruggenprik, een lichte slaapmiddel zou krijgen om dat geboor en gezaag niet te hoeven horen. Om 8:30 begon de operatie. Het slaapmiddeltje werkte kennelijk niet helemaal want ik heb gedurende de operatie een groot gedeelte kunnen volgen. Achteraf was dit helemaal niet eng of angstig want je voelde er toch niets van, het was net alsof er bij de buren wat gedaan werd en het niet je zelf betrof. Ik moet wel wat geslapen hebben want al spoedig werd het sein "alles klaar" gegeven en om 10:55 was ik in de uitslaapkamer (recovery-room). Ik was klaar wakker en heb gezellig gekletst met de man die daar de leiding had en met injectie spuiten liep te gooien. Er is daar ook nog een rŲntgenfoto gemaakt van de nieuwe heup.  Om 12:30 was ik terug op mijn kamer. Ik was klaar wakker maar kreeg nog niets te eten of drinken aangezien de ruggenprik nog helemaal niet uitgewerkt was. Even na ene zat ik mijn verslagje  in te voeren op mijn PDA (Organiser) toen de arts binnen kwam en zeer verbaasd was dat ik al lag te computeren. Hij melde mij dat volgens hem de nieuwe heup er nu goed in zat en dat hij het beenlengte verschil wat ik had grotendeels had kunnen wegwerken.
Om 14:00 kwamen Trudy en haar moeder op bezoek, hoogst verbaasd dat ik er zo opgewekt bij lag (ik had weer het hoogste woord) Na hun vertrek om +/- 15:00 kreeg ik toch een terugslagje (lage bloeddruk en duizeligheid). Na ingrijpen van de verpleging ben ik in slaap gezakt en heb de hele middag mij dus erg rustig gehouden. 's Avonds voor het eerst weer gegeten, smaakte weer prima. Trudy en haar moeder zijn verder gedurende de gehele periode om 14:00 uur (begin bezoekuur) een uurtje geweest en elke avond een uurtje tot einde bezoek tijd (20:00) Verder zijn zij de omgeving wezen bekijken). Op deze dinsdag kwam er ook een geplande nieuwe patiŽnt (turkse) na een knie operatie bij en kwam er een verongelukte fietser uit Maastricht bij die dacht overdag even een leuk tochtje te maken en door onjuiste aanduiding over links en rechts af te gaan in zijn fietsgroepje gevallen was. Heup gebroken en dat op je 78 ste.

Woensdag was het echt rust dag op de kamer, iedereen lag bij te komen van zijn operatie op dinsdag en mocht er nog niet uit. Wij konden nu het dag ritme van het ziekenhuis leren. 7:30 wekken, daarna wassen(eerst op bed en later zelf naar de badkamer), ontbijten, opname bloedruk, temperatuur en inname van de benodigde medicamenten. De volorde was doorgaans wisselend wat had te maken met het aantal patiŽnten op de afdeling, het aantal verpleegkundigen en de volgorde die werd aangehouden om e.e.a. per kamer af te werken. Dit wisselde elke dag. Meestal was alles klaar om 10:30-11:00. Mijn infuus werkte niet goed, daar werd veel aandacht aan geschonken want via deze kreeg ik antibiotica en een pijnstiller binnen,
Lunch (warm) was om 11:30-12:00 met koffie toe. Dokters ronde tussen 13:00-14:00 uur en begin bezoektijd om 14:00 t/m 20:00. Diverse figuren hielden zich niet echt aan de bezoektijden want ik heb om 09:30 bezoekers gezien en na 22:00 uur. Het ziekenhuis lette daar niet echt op en vele patiŽnten waren van buitenlandse afkomst waar in de thuis landen gebruikelijk was dat hele families de gehele dag naast de patiŽnt zitten. Mij ergerde het afschuwelijk dat ik van 10:00 tot 21:00 allemaal Turks naast mij hoorde en alle stoelen werden ingepikt.
Om 17:30 kregen kregen wij weer onze broodmaaltijd en een formulier om je eet keuzes voor de volgende dag te maken. Na einde bezoekuur werden de avond medicijnen uitgedeeld en alles klaar gemaakt voor de nacht. Je mocht de gehele dag bellen om een medewerker en we werden altijd heel vriendelijk behandeld. Zeker als je de hele tijd op je rug in bed licht is het soms erg moeilijk om voor elk wissewasje iemand te laten opdraven. Uiteraard was er 24 uur verpleging wat ook inhield dat men meerdere keren per nacht naast je bed stond of bij je kamergenoot wat voor een lichte slaper als ik toch wel hinderlijk was. Ik kon alleen maar plat op de rug slapen maar dat ben ik niet gewend. Het was ook erg benauwd in het gebouw dus wij wilde veel de ramen open hebben, maar dat heeft mij toch een behoorlijke verkoudheid opgeleverd. 's avonds na het vertrek van het Turkse bezoek kon de verpleging pas mijn Infuus opnieuw aanbrengen. Dan was er natuurlijk Voetballen, maar de TV hing tegen de muur aan de overkant van mijn bed en ik zag wel figuurtjes over een groen veld rennen maar kon het niet echt volgen (ik ben ook geen voetbal liefhebber maar de kamergenoten wel dus woensdag avond 21:00 kijken naar Nederland - ArgentiniŽ. Het TV beeld in het hele ziekenhuis was bar slecht. Wij hebben er alle drie weinig van gezien want binnen de kortste keren sliepen wij. De volgende ochtend gehoord hoe het afgelopen was. 's nachts bleek infuus nog steeds niet goed en is er geheel uitgehaald.

Donderdag kwam de Kinesist (fysiotherapeut). Ik mocht er voor het eerst uit. Ik dacht dat dit alleen wat bengelen met je benen buitenboord was, maar ik werd gelijk er uit gehaald en m.b.v. een looprekje op een stoel gezet. (dit was heel nieuw voor mij want na plaatsing van mijn linkerheup moest ik een hele week plat op mijn rug blijven liggen). Toen ik net zat werd ik gebeld en kon dus vrolijk vertellen dat ik er al uit was. Grote verbazing alom. Er dertig minuten uit geweest. Bek af en gelijk gaan slapen.
Toen Trudy 's middags kwam dit natuurlijk weer gedemonstreerd. Ik moest toen ook gelijk naar de WC voor een eerste grote behoefte. Ging wonderbaarlijk goed.

Vrijdag moest ik gelijk naar de badkamer om mij zelf te wassen, scheren en tanden te poetsen. De verpleegster deed mijn achter- en onderkant, daar kon ik zelf niet bij.
Met Trudy op jacht geweest naar een rolstoel (ik zat op een WC stoel). Daarna kon ik mij zelf voortbewegen. Turkse buurman mocht naar huis.

De Zaterdag en Zondag waren erg rustig in het ziekenhuis en verder gelijk aan de indeling van de vorige dagen. Wel werd de voortgang van mijn genezing elke keer weer een heel klein stukje beter. Zaterdag werd er weer een fietser (eindelijk een echte Belg) binnengebracht die ook tijdens zijn fietstocht met zijn makkers gevallen was. Hij heeft een metalen pen van zeker 35 cm in zijn been gekregen. Zij waren even een training gaan doen als voorbereiding op een tochtje naar AssisiŽ in ItaliŽ van 1600 KM die zij maandag 3 juli zouden gaan rijden. Deze Belg mag dus dan niet mee. Hij vond het verschrikkelijk. Zondags kwamen zijn fietsmaten in tenue even langs. Verder was het een hele verbetering van de gezelligheid op de kamer.

Maandag 26/6 uiteraard weer gelijk aan vorige dagen behalve dat de Fysiotherapeut mij nu met looprekje door de gang liet lopen. (was zwaar). Bij de Dokters ronde om +/- 13:00 aan de dokter gevraagd tot wanneer ik moest blijven in het ziekenhuis aangezien er  voor Trudy een stacaravan tot dinsdagochtend gehuurd was en ik graag wilde weten hoeveel dagen Trudy er bij moest huren. De dokter vroeg mij toen waarom ik langer wilde blijven!!!!. Na enige inventarisatie over het kunnen lopen en de status van de wond werd besloten dat ik dinsdags naar huis mocht. (hiep hiep hoera).
Uiteraard 's middags weer geoefend en zaken geregeld voor terug komst (o.a. vrienden die in ons huis zaten ingelicht en afspraak gemaakt met Fysiotherapeut in Zoetermeer.)

Dinsdagochtend van Fysiotherapeut geleerd hoe met krukken te lopen (ik had mijn eigen krukken bij me). Om 13:00 afscheid genomen van de dokter en hoofdverpleging en allerlei zaken mee gekregen voor thuis. Trudy stond om 14:00 voor de deur (zij had 's morgens de sleutels van de stacaravan ingeleverd op het recreatiepark en had haar moeder en al hun spullen bij zich). Trudy heeft toen bij mij alles ingepakt en mij in een rolstoel naar de auto gebracht. Het instappen en het op de voorstoel gaan zitten viel erg mee.  Vertrek bij ziekenhuis om 14:30. Onderweg nog bij tankstation naar binnen geweest op mijn krukken om naar de WC te gaan en een keertje een tijdje op een bankje gezeten. Tegen 18:00 waren wij in Zoetermeer terug.

Bij thuiskomst waren onze vrienden die op ons huis gepast hadden aanwezig en zorgde voor een eerste opvang. Gelijk geprobeerd waar ik het makkelijkst zat in de kamer, dat was op mijn bureaustoel aan tafel. "s avonds al zitten internetten. Kreeg ook gelijk aanloop van buurtjes. Om 22:00 dood moe naar bed gegaan. Eerst nog gekeken of ik beneden op de WC kon zitten en weer opstaan. Dat was geen echt probleem. Ook boven in de badkamer deze test uitgevoerd. Na het plaatsen van een oude verfkruk naar het toilet kon ik ook daar zelf op en neer. Toen naar bed. Ik kon niet slapen (spanning? etc). Wel was ik erg blij dat ik voordat ik naar BelgiŽ ging een plasfles gekocht had die je ook in het ziekenhuis krijgt zodat ik er 's nachts niet uithoefde.

Woensdag. Na vertrek van onze vrienden(loge's) kwam mijn eigen fysiotherapeute thuis voor de eerste oefeningetjes. Erg zwaar. Zij gaat mij de volgende periode kontstant begeleiden. Als de wond dicht is gaan ik bij het fysiocentrum (Aartsen in Rokkeveen) in het zwembad oefenen. In het water ben je veel lichter.

Daarnaast veel bloemen, visite en telefoontjes/e-mailtjes etc. gehad. Bedankt allemaal

Vanaf donderdag eindelijk weer rust en nu maar revalideren.

Kick